De Smaak van Deventer
Hèt culinaire evenement <br/>van Deventer! 18-19-20-21 MEI Hèt culinaire evenement
van Deventer!

Mijn smaak

Donderdagavond was het moment daar; de poorten van culinair Deventer gingen open. Gelach, klinkende glazen, serieuze en minder serieuze gesprekken, drukke handgebaren en malende kaken. Kortom communicatie in optima forma.Deze avond stond in het teken van netwerken. Alleen bereikbaar voor smulpapen met een toegangskaart. En die waren er in grote getalen. Zo ook ondergetekende. Een avond om je op te kunnen verheugen, want hoe fijn is het als je twee grote liefdes samenkomen? Schrijven & genieten. Heel fijn. Om de avond nóg beter te maken vroeg ik vriendin S. mee. Ook zelfstandig tekstschrijver én lekker eten & drinken brengt ons altijd weer samen. Nu dus ook.

Bubbels & Oesters
Bij binnenkomst werden we verrast met een glas bubbels. Feestelijk. Dat smaakte uiteraard naar meer, want zoals ons gezegde luidt: “Op één been kan je niet staan.” Bij een tweede glas bubbels vonden we het tijd voor wat lekkers. Op naar Boas waar Oesters het menu sierden. Klassieke combinatie en zeer smakelijk. Nu we daar toch waren en het menu inkeken zag de rest er ook niet verkeerd uit; steak tartare en kalfswang met asperges. Doet u ons daar ook maar een bordje van. Die bordjes zijn overigens dit jaar voor het eerst ‘disposables’. U leest het goed; wegwerpservies. Oogt wat minder chique, maar het gaat natuurlijk om wat erop ligt. Dat was bij Boas zeer smakelijk kan ik alvast verklappen.

Verrassende menu’s
Door naar de volgende halte; de wijnbar. Na de verschillende opties te hebben bekeken kozen wij voor de sancerre. Even langs de keizerskroon om de vier verschillende bruschetta’s mee te nemen en op zoek naar een plekje. Tijd om de rest van de restaurateurs en hun menu ondertussen grondig te bestuderen. Opvallend was dat vrijwel iedereen de moeite had genomen om ook dit jaar een nieuw en verrassend menu samen te stellen. Het is bijna lastig om te kiezen. Zo is het pekelvlees van ’t Arsenaal heel erg smakelijk. Hun bitterbal van risotto trouwens ook. En de good old burger van Jackies heeft dit jaar een prominente plek gekregen. Geloof me, dan krijg je vanzelf trek.

Sangria
Aangezien het Postiljon me jaar-in-jaar-uit weet te verrassen stonden zij sowieso op mijn wishlist. Na een gezellige ontmoeting met chefkok Richard en zijn uitgebreide uitleg van de gerechten zijn we gezwicht; twee keer het volledige menu graag. Of we zin hadden in een glaasje sangria? Uhm, daar hebben we niet de beste herinneringen aan. Vooruit dan maar. Deze was echter niet te vergelijken met die spaanse troep van 10 jaar geleden. Een witte variant kregen we. Fruitig, maar niet té.

 

Slaapmutsje
We trapten af met een terrine van drie verschillende soorten, gerookte vis. Vol van smaak en toch niet te zwaar. Smakelijk! Vervolgens een gebakken eendenborst. Van de vrouwelijke, tamme eend. “minder vet en kleinere borst” Aldus Richard. Compleet het tegenovergestelde van ons dus 😉 Die bordjes werden ook compleet leeg van de tafel gehaald. Do we need to say more? Het hoogtepunt van de avond moest het toetje zijn; wortelcake met yoghurtijs én –surprise, surprise- lavendel karamel. Een ware traktatie. En aangezien lavendel rustgevend werkt zouden we er heerlijk op kunnen slapen. Na nog een ronde langs de gezellige terrassen en restaurants was het tijd om huiswaarts te keren. Geslapen als een roos, maar of dat nou kwam door de lavendel?!

DSVD blogger: Jet van der Weijden
Foto’s: Click Rick Photography